അദ്ധ്യായം 9 : സൂറത്ത് അളളുഹാ (93)

 

 

മക്കൻ കാലഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട, ആകെ 11 വചനങ്ങൾ മാത്രമുള്ള ഈ ചെറിയ അധ്യായം പ്രവാചകന്റെ വ്യക്തിത്വ രൂപീകരണത്തെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാനസിക വ്യാപാരങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

 ബാല്യകാലത്ത് നേരിട്ട അനാഥത്വവും കടുത്ത സാമ്പത്തിക പരാധീനതകളും മുഹമ്മദ് എന്ന വ്യക്തിയിൽ വലിയ തോതിലുള്ള അപകർഷതാബോധം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്തെ മക്കൻ ആഭിജാത്യ സമൂഹത്തിൽ നിന്നും പ്രമാണിമാരിൽ നിന്നും തനിക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്ന സാമൂഹിക അവഗണനകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ സൃഷ്ടിച്ച ആഘാതങ്ങൾ ചെറുതല്ല. താൻ നേരിട്ട ഈ നിസ്സഹായാവസ്ഥകളെ മറികടക്കാനും സമൂഹത്തിൽ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു പദവി നേടിയെടുക്കാനുമുള്ള ഉള്ളിലെ വെമ്പലാണ് പിൽക്കാലത്ത് പ്രവാചകത്വ അവകാശവാദങ്ങളിലേക്കും ദൗത്യ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലേക്കും നയിച്ച പ്രധാന മനശാസ്ത്രപരമായ പ്രേരകശക്തിയെന്ന് ഈ സൂറത്തിലെ പരാമർശങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

 ബാല്യകാലവും സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലവും

മുഹമ്മദ് നബിയുടെ വ്യക്തിജീവിത രൂപീകരണത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാല്യകാലാനുഭവങ്ങൾക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. ഒരു അനാഥ ബാലനായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം ജനിക്കുന്നത്. ജനിക്കുമ്പോൾ പിതാവില്ലായിരുന്നു; അധികം വൈകാതെ മാതാവും മരണപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് സംരക്ഷണം ഏറ്റെടുത്ത പിതാമഹനും അന്തരിച്ചതോടെ പിതൃവ്യനായ അബൂത്വാലിബിന്റെ തണലിലാണ് അദ്ദേഹം വളർന്നത്.

 പിതാവായ അബ്ദുള്ള മരണപ്പെടുമ്പോൾ അനന്തര സ്വത്തായി പ്രവാചകന് ലഭിച്ചത് ഒരു പെണ്ണൊട്ടകവും ഒരു അടിമപ്പെണ്ണും മാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് പ്രമുഖ തഫ്സീർ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും റഫറൻസുകളിലും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പതിനേഴു വയസ്സു മാത്രം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ മരണപ്പെട്ട പിതാവ് വലിയ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള ആളായിരുന്നില്ല എന്നതും, അതിനാൽ തന്നെ അങ്ങേയറ്റം ദരിദ്രമായ ഒരു ചുറ്റുപാടിലാണ് പ്രവാചകൻ വളർന്നതെന്നും ഇതിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

 അപകർഷതാബോധവും മനോവൈജ്ഞാനിക തലവും

 ആടുകളെയും ഒട്ടകങ്ങളെയും മേച്ച് വളർന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരനായതിനാൽ അന്നത്തെ മക്കൻ സമൂഹം പ്രവാചകന് യാതൊരുവിധ പരിഗണനയും നൽകിയിരുന്നില്ല. മക്കയിലെ പ്രമാണിമാർക്കും സമ്പന്നർക്കും വലിയ സാമൂഹിക അംഗീകാരവും പദവികളും ലഭിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അനാഥത്വവും ദാരിദ്ര്യവും മൂലമുണ്ടായ അവഗണനകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ കടുത്ത അപകർഷതാബോധം സൃഷ്ടിച്ചു.

 തനിക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയ അംഗീകാരവും പദവിയും നേടിയെടുക്കാനും, സമൂഹത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി മാറാനുമുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൽ ഉടലെടുക്കാൻ ഈ അപകർഷതാബോധം കാരണമായി. മുഹമ്മദിന്റെ പിന്നീടുള്ള എല്ലാ പ്രവൃത്തികളുടെയും നിലപാടുകളുടെയും മനശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഈ ബാല്യകാല അനുഭവങ്ങളും അതിൽ നിന്നുണ്ടായ അപകർഷതാബോധവുമാണ് പ്രധാന പ്രേരകശക്തിയെന്ന് സൂറത്തു അദ്ദുഹായിലെ വചനങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായി ഊഹിച്ചെടുക്കാൻ സാധിക്കും.

 സൂറത്തു അദ്ദുഹായുടെ അവതരണ പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ച് ഇസ്ലാമിക വ്യാഖ്യാതാക്കളും മുഫസിറുകളും ഏകീകൃതമായ ഒരു അഭിപ്രായത്തിലല്ല എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുള്ളത്. ഖുർആൻ അവതരണ പശ്ചാത്തലങ്ങൾ മാത്രം പ്രതിപാദിക്കുന്ന അൽ-വാഹിദിയുടെ തഫ്സീറിൽ തന്നെ വെവ്വേറെ ഹദീസുകളെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് മൂന്നോ നാലോ തരത്തിലുള്ള വ്യത്യസ്ത പശ്ചാത്തല വിവരണങ്ങളാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളത്.

 പ്രവാചകത്വ ലബ്ധിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഈ മാനസിക സങ്കീർണ്ണതകളെയും അവതരണ പശ്ചാത്തലങ്ങളെയും കുറിച്ച് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കാൻ അധ്യായത്തിലെ 11 വചനങ്ങളിലൂടെയുള്ള വിശദമായ സഞ്ചാരം അത്യാവശ്യമാണ്.

 പൂർവ്വാഹ്നത്തെയും ശാന്തമായ രാത്രിയെയും മുൻനിർത്തി സത്യം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഈ അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നത്.

 

وَالضُّحَىٰ ﴿١﴾ وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾ مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾ وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْأُولَىٰ ﴿٤﴾ وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰ ﴿٥﴾ أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَىٰ ﴿٦﴾ وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾ وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَىٰ ﴿٨﴾ فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿٩﴾ وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿١٠﴾ وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿١١﴾

‘’ പൂര്‍വ്വാഹ്നം തന്നെയാണ് , രാത്രിതന്നെയാണ് , അത് ശാന്തമാകുമ്പോള്‍! നിന്റെ റബ്ബ് നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല, നിന്നോട് കോപിച്ചിട്ടുമില്ല. നിശ്ചയമായും പരലോകം നിനക്ക് മുൻപുള്ളതിനേക്കാൾ ഉത്തമമാണ്. വഴിയെ നിന്റെ റബ്ബ് നിനക്ക് നൽകുകയും നീ തൃപ്തിയടയുകയും ചെയ്യും.  നിന്നെ അവൻ അനാഥയായി കാണുകയും ആശ്രയം നൽകുകയും ചെയ്തില്ലേ?നിന്നെ അവൻ വഴിയറിയാത്തവനായി കാണുകയും മാർഗ്ഗദർശനം നൽകുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.നിന്നെ അവൻ ദരിദ്രനായി കാണുകയും ധന്യനാക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, അനാഥയോട് നീ ക്രൂരത കാണിക്കരുത്.ചോദിച്ചുവരുന്നവനെ നീ വിരട്ടിവിടരുത്.നിന്റെ റബ്ബിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് നീ വർത്തമാനം പറയുക.’’(93:1-11)

സ്വന്തം വചനങ്ങൾ സൃഷ്ടികൾ കൃത്യമായി വിലമതിക്കുന്നില്ലെന്ന തോന്നലിൽ നിന്നാണ് അല്ലാഹു പ്രകൃതിപ്രതിഭാസങ്ങളെ പിടിച്ച് ആവർത്തിച്ച് സത്യം ചെയ്യുന്നത് എന്ന വിമർശനാത്മക നിരീക്ഷണം ഇവിടെ ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.

 

വഹ്‌യ് മുടങ്ങലും  ഖുറൈശികളുടെ പരിഹാസവും

 പ്രവാചകത്വത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ചില വചനങ്ങൾ അവതരിച്ചതിന് ശേഷം കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് പ്രവാചകന് പുതിയ വചനങ്ങളൊന്നും (വഹ്‌യ്) ലഭിച്ചില്ല. ഈ ഇടവേള 15 ദിവസമെന്നും, 25 ദിവസമെന്നും, 40 ദിവസമെന്നും വിവിധ റിപ്പോർട്ടുകളിൽ കാണാം.

ദീർഘനാൾ വചനങ്ങളൊന്നും വരാതിരുന്നപ്പോൾ മക്കയിലെ ഖുറൈശികളും പ്രവാചകന്റെ എതിരാളികളും അദ്ദേഹത്തെ പരിഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി. "മുഹമ്മദിന്റെ പടച്ചോൻ അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി", "അവന്റെ ശൈത്താൻ അവനെ വിട്ടുപോയി" എന്നിങ്ങനെ സ്ത്രീകൾ അടക്കമുള്ളവർ പരിഹസിച്ചു. അബൂലഹബിന്റെ ഭാര്യയും പ്രവാചകന്റെ അയൽവാസിയുമായ ഉമ്മു ജമീൽ (അബുലഹബിന്റെ ഭാര്യ) രോഗബാധിതനായി കിടപ്പിലായിരുന്ന പ്രവാചകന്റെ അടുത്തെത്തി ഇത്തരം പരിഹാസവാക്കുകൾ പറഞ്ഞതായി ഹദീസുകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ പരിഹാസങ്ങൾ മൂലം മാനസികമായി തളർന്ന പ്രവാചകനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും, ദൈവകോപമുണ്ടായിട്ടില്ലെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനുമാണ് ഈ സൂറത്ത് അവതരിച്ചത്.

 വഹ്‌യ് വൈകിയതിന്റെ കാരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഇസ്ലാമിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ രസകരമായ വിവരണങ്ങളുണ്ട് :

ഖൗല എന്ന സ്ത്രീ പ്രവാചകന്റെ വീട്ടിലുള്ള സമയത്ത്, ദിനങ്ങൾ പലതായിട്ടും ആയത്തുകളൊന്നും വരാത്തതിലെ ആശങ്ക പ്രവാചകൻ പങ്കുവെച്ചു. തുടർന്ന് ആ സ്ത്രീ വീട് അടിച്ചുവാരി വൃത്തിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രവാചകൻ കിടന്നിരുന്ന കട്ടിലിന് അടിയിൽ ചൂൽ തട്ടിയപ്പോൾ ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെടുകയും, നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ഒരു നായ ചത്തുകിടക്കുന്നതായി കാണുകയും ചെയ്തു.

 ആ ചത്ത നായയെ എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് എറിയുകയും വീട് ശുചീകരിക്കുകയും ചെയ്ത ഉടൻ തന്നെ പ്രവാചകന് വിറയലുണ്ടാവുകയും, താടിയെല്ലുകളും ചുണ്ടുകളും ഇളകാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. വഹ്‌യ് വരാൻ പോകുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ പ്രവാചകൻ ഖൗലയോട് പുതപ്പെടുത്ത് മൂടാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും, തുടർന്ന് ഈ സൂറത്ത് അവതരിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നാണ് ഒരു  റിപ്പോർട്ടിൽ വിശദീകരിക്കുന്നത്.

 മറ്റൊരു റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം ; പ്രവാചകത്വ വെളിപാടുകളുടെ വിശ്വസനീയതയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും അതിനു പിന്നിലെ തന്ത്രങ്ങളെ പൊളിക്കാനും വേണ്ടി മക്കയിലെ ഖുറൈശികളിലെ പ്രമാണികളും സൂത്രശാലികളും ചില നീക്കങ്ങൾ നടത്തി. പ്രവാചകന് സ്വയം അറിയാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത, എന്നാൽ അദ്ദേഹം പ്രബോധനം ചെയ്തിരുന്ന പൂർവ്വവേദങ്ങളിലെ കഥകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില സങ്കീർണ്ണമായ സംശയങ്ങൾ അവർ അദ്ദേഹത്തിനു മുന്നിൽ ഉന്നയിച്ചു.

 ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പെട്ടെന്ന് മറുപടി നൽകാൻ മുഹമ്മദിന് സാധിച്ചില്ല. "ഞാൻ ഇതിന് മറുപടി പിന്നെ പറയാം" അല്ലെങ്കിൽ "നാളെ പറയാം" എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം അവിടെനിന്ന് പിന്മാറി. എന്നാൽ, അങ്ങനെ വാഗ്ദാനം നൽകിയപ്പോൾ "ഇൻഷാ അല്ലാഹ്" (ദൈവം ഇച്ഛിച്ചാൽ) എന്ന് കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ അദ്ദേഹം വിട്ടുപോയി.

 ഖുറൈശികൾ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കാതെ വന്നതോടെ പ്രവാചകൻ കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിലാവുകയും അസ്വസ്ഥനായി ദിവസങ്ങളോളം കിടപ്പിലാവുകയും ചെയ്തു. "ഇൻഷാ അല്ലാഹ്" എന്ന് പറയാൻ മറന്നു പോയതുകൊണ്ടാണ് അല്ലാഹു ബോധപൂർവ്വം വചന അവതരണം വൈകിച്ചത് എന്നാണ് ഇസ്ലാമിക ചരിത്രങ്ങളിൽ ഇബ്നു അബ്ബാസ് പോലെയുള്ള നിവേദകരെ ഉദ്ധരിച്ച് പറയുന്നത്. (സമാനമായ ഒരു സംഭവം സൂറത്തുൽ കഹ്ഫിന്റെ അവതരണ പശ്ചാത്തലത്തിലും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്).ചോദിച്ച സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി ലഭിക്കാതിരിക്കുകയും ദീർഘനാളുകളായി ആയത്തുകളൊന്നും ഇറങ്ങാതിരിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ, മക്കയിലെ ഖുറൈശികളും സ്ത്രീകളും പ്രവാചകനെ കടുത്ത രീതിയിൽ പരിഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി. "അവന്റെ ചെകുത്താൻ അവനെ വിട്ടുപോയി", "അവന്റെ പടച്ചോൻ അവനോട് പിണങ്ങി ഉപേക്ഷിച്ചുപോയി" എന്നിങ്ങനെ അവർ പരസ്യമായി മുഹമ്മദ്  കേൾക്കെ ആക്ഷേപങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചു.

 എതിരാളികളുടെ ഈ കളിയാക്കലുകളും ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയാത്തതിലുള്ള നിസ്സഹായാവസ്ഥയും മുഹമ്മദിന്റെ ഭയവും മാനസിക അസ്വസ്ഥതയും ഇരട്ടിയാക്കി. അദ്ദേഹം വെപ്രാളപ്പെടുകയും ഉത്തരം തേടി പരതി നടക്കുകയും കിടപ്പിലാവുകയും ചെയ്തു. മുഹമ്മദ് അനുഭവിക്കുന്ന കടുത്ത മാനസിക സംഘർഷവും വെപ്രാളവും കണ്ട ഭാര്യ ഖദീജ അദ്ദേഹത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. ഖദീജ നൽകിയ ആശ്വാസവചനങ്ങൾ കേട്ടതോടെ പ്രവാചകന് മാനസികമായി വലിയൊരു സമാധാനം ലഭിക്കുകയുണ്ടായി.

 ഇത്തരത്തിൽ ഖദീജയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ആശ്വാസത്തിനും മാനസികമായ ശാന്തതയ്ക്കും ശേഷമാണ് പ്രവാചകൻ സ്വയം വചനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തിയത് .. ദൈവീക വെളിപാട് എന്നതിനേക്കാൾ, തനിക്കുണ്ടായ അപമാനത്തിലും മാനസിക തകർച്ചയിലും നിന്ന് കരകയറാനും സ്വയം ആശ്വസിക്കാനുമായി അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയ തണലായിരുന്നു ഈ ആയത്തുകൾ.

 

അപകർഷതയും വളർന്നുവന്ന വിദ്വേഷവും

 പ്രധാനമായും മൂന്ന് കാര്യങ്ങളാണ് വ്യക്തിപരമായ ഈ അപകർഷതയ്ക്ക് അടിത്തറയിട്ടത്. അനാഥനായി വളരേണ്ടി വന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം, സമൂഹത്തിൽ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന അവഗണന, ദാരിദ്ര്യം എന്നിവയായിരുന്നു അവ. സ്വന്തം കുടുംബത്തിലും ഗോത്രത്തിലും വലിയ സമ്പത്തും സ്വാധീനവുമുള്ള പ്രമാണിമാർ ഉന്നത സ്ഥാനങ്ങളിൽ വിലസുമ്പോൾ, താൻ എവിടെയും പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന തോന്നൽ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവുണ്ടാക്കി. പിൽക്കാലത്ത് പ്രവാചകത്വം അവകാശപ്പെട്ട് ആയത്തുകൾ അവതരിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴും ജനങ്ങൾ അതിനെ കളിയാക്കി തള്ളുകയാണ് ചെയ്തത്.

 ഈ നിരന്തരമായ തള്ളിക്കളയൽ മനസ്സിൽ വലിയ നിരാശയും അതോടൊപ്പം കടുത്ത അമർഷവും സൃഷ്ടിച്ചു. ആ അമർഷമാണ് പിന്നീട് വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണങ്ങളായി പുറത്തുവന്നത്. അബൂലഹബിനെയും ഭാര്യയെയും രൂക്ഷമായ ഭാഷയിൽ വിമർശിക്കുന്നതും, ധനവും സന്താനബലവുമുള്ള വലീദ്ബ്നു മുഗീറയെ ലക്ഷ്യമിട്ട് വാക്യങ്ങൾ ഓതുന്നതും ഇതിന്റെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വാധീനവും പ്രതാപവും ഉണ്ടാക്കിയ അസ്വസ്ഥതയാണ് ഇത്തരം രോഷപ്രകടനങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചത്.

മനസ്സിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന വെറുപ്പും അപകർഷതയും ഒരുമിച്ച് ചേർത്താണ് പ്രവാചകത്വം എന്ന സങ്കൽപ്പം രൂപപ്പെടുന്നത്. ആദ്യകാലത്ത് കൊച്ചു കവിതകളുടെ രൂപത്തിലാണ് ഈ ആശയങ്ങൾ പുറത്തുവന്നതെങ്കിലും, അവയ്ക്ക് കാമ്പായ ഉള്ളടക്കമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മുൻഗാമികളുടെ പഴങ്കഥകളുടെ പുനരാവർത്തനം മാത്രമായിരുന്നതിനാൽ മക്കയിലെ ജനങ്ങൾ അവയെ ഗൗരവമായെടുത്തില്ല. ജനങ്ങളുടെ ഈ മനോഭാവം മാനസികമായ അസ്വസ്ഥത ഇരട്ടിയാക്കി. ഇത്തരം പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിലാണ് സ്വയം ആശ്വസിക്കാനായി ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങളെന്നോണം ചില വചനങ്ങൾ ഉരുവിട്ടുതുടങ്ങുന്നത്. ജീവിതത്തിന്റെ കഴിഞ്ഞുപോയ നാളുകളേക്കാൾ മെച്ചപ്പെട്ടതായിരിക്കും വരാനിരിക്കുന്ന കാലം എന്ന വാഗ്ദാനം ഇവിടെ ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഇതൊരു പരലോക സങ്കൽപ്പത്തേക്കാൾ, സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ വരാൻ പോകുന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷയായാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്.

 താൻ ഭാവിയിൽ വലിയൊരു പദവിയിലെത്തുമെന്നും, കൂടുതൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടുമെന്നുമുള്ള ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങളും ആത്മവിശ്വാസവുമാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചത്. സ്വന്തം പ്രതീക്ഷകളെത്തന്നെ ആശ്വാസ വചനങ്ങളാക്കി മാറ്റി സ്വയം കരുത്താർജ്ജിക്കുന്ന രീതിയാണ് ഇവിടെ വ്യക്തമാകുന്നത്.

 പ്രതീക്ഷകളും ആശ്വാസവും നൽകുന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായാണ് ഈ സൂക്തങ്ങൾ കടന്നുവരുന്നത്. വരാനിരിക്കുന്ന കാലത്ത് ആവശ്യമായതെല്ലാം നൽകി നിന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുമെന്ന ഉറപ്പാണ് ഇതിൽ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. നിലവിലുള്ള ദാരിദ്ര്യവും അവഗണനയും അനാഥത്വവും സൃഷ്‌ടിച്ച മാനസിക പ്രയാസങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമായി ഭാവിയിൽ വലിയ നേട്ടങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്ന ചിന്ത ഇവിടെ അടിവരയിടുന്നു.

 വ്യാഖ്യാനങ്ങളും സ്വർഗ്ഗീയ സങ്കൽപ്പങ്ങളും

‘’ വഴിയെ നിന്റെ റബ്ബ് നിനക്ക് നൽകുകയും നീ തൃപ്തിയടയുകയും ചെയ്യും.  നിന്നെ അവൻ അനാഥയായി കാണുകയും ആശ്രയം നൽകുകയും ചെയ്തില്ലേ?നിന്നെ അവൻ വഴിയറിയാത്തവനായി കാണുകയും മാർഗ്ഗദർശനം നൽകുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു..’’

 പ്രതീക്ഷകളും ആശ്വാസവും നൽകുന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായാണ് ഈ വചനങ്ങൾ കടന്നുവരുന്നത്. വരാനിരിക്കുന്ന കാലത്ത് ആവശ്യമായതെല്ലാം നൽകി നിന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുമെന്ന ഉറപ്പാണ് ഇതിൽ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. നിലവിലുള്ള ദാരിദ്ര്യവും അവഗണനയും അനാഥത്വവും സൃഷ്‌ടിച്ച മാനസിക പ്രയാസങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമായി ഭാവിയിൽ വലിയ നേട്ടങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്ന ചിന്ത ഇവിടെ അടിവരയിടുന്നു. ഇത് പരലോകത്തെ കാര്യം മാത്രമല്ല, ഇഹലോകത്ത് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കൂടിയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന വ്യാഖ്യാനങ്ങളുമുണ്ട്.

 ഈ വാഗ്ദാനങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്ന തഫ്സീറുകളിൽ ബുഖാരിയിലുള്ള ചില ഹദീസുകൾ ഉദ്ധരിച്ചു കാണാം. അതിലൊന്നിൽ, മരണശേഷമുള്ള സംഭവവികാസങ്ങളും അനുയായികൾക്ക് ലഭിക്കാനിരിക്കുന്ന വലിയ നേട്ടങ്ങളും ജിബ്രീൽ മുൻകൂട്ടി കാണിച്ചു കൊടുത്തതായി പറയുന്നുണ്ട്. മറ്റൊന്നിൽ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ലഭിക്കാനിരിക്കുന്ന വലിയ കൊട്ടാരങ്ങളും മുത്തുകളും കസ്തൂരിയും നിറഞ്ഞ തറകളും വേലക്കാരും ഭാര്യമാരും അടങ്ങുന്ന സൗകര്യങ്ങൾ സാമ്പിളായി കാണിച്ചു കൊടുത്തെന്നും വിവരിക്കുന്നു. ഈ കാഴ്ചകളെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ സംതൃപ്തിയുണ്ടായി എന്നാണ് ഇത്തരം റിപ്പോർട്ടുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

ചരിത്രപരമായ പൊരുത്തക്കേടുകൾ

എന്നാൽ മരണശേഷമുള്ള സംഭവവികാസങ്ങൾ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടാണ് സംതൃപ്തി അടഞ്ഞതെന്ന വാദത്തെ ചരിത്രപരമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ വലിയ വൈരുധ്യങ്ങൾ കാണാൻ സാധിക്കും. പ്രവാചകന്റെ മരണശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിലും അനുയായികൾക്കിടയിലും നടന്നത് അതിദാരുണമായ ചോരപ്പുഴകളും ആഭ്യന്തര സംഘർഷങ്ങളുമായിരുന്നു.

 സ്വന്തം അരുമമകൾ ഫാത്തിമ നേരിടേണ്ടി വന്ന ദുരന്തങ്ങളും, പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ ആയിഷയും മരുമകനായ അലിയും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി പതിനായിരക്കണക്കിന് സ്വഹാബികൾ വെട്ടേറ്റ് മരിച്ച യുദ്ധങ്ങളും, ഖലീഫമാരായ ഉമർ, ഉസ്മാൻ, അലി എന്നിവർ ദാരുണമായി കൊല്ലപ്പെട്ടതുമെല്ലാം ഇതിന് തെളിവാണ്. അതിനേക്കാളേറെ, അബൂസുഫിയാന്റെ മക്കളുടെ കരങ്ങളാൽ സ്വന്തം അരുമ പേരക്കുട്ടികളായ ഹസനും ഹുസൈനും അതിദാരുണമായി വധിക്കപ്പെടുകയും അവരുടെ തലകൾ കുന്തത്തിൽ നാട്ടി വിനോദമാക്കുകയും ചെയ്ത കാഴ്ചകളാണ് പ്രവാചകന് ശേഷമുള്ള അരനൂറ്റാണ്ടിൽ അവിടെ നടന്നത്.

 തന്റെ മരണശേഷം സ്വന്തം കുടുംബത്തിനും അനുയായികൾക്കും സംഭവിച്ച ഇത്തരം മഹാദുരന്തങ്ങൾ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ട് ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ മനസ്സമാധാനവും സംതൃപ്തിയും ലഭിക്കുമെന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ, ഇത്തരത്തിൽ ജിബ്രീൽ മുന്നിൽ കാണിച്ചുകൊടുത്തു എന്ന് പറയപ്പെടുന്ന സംഭവങ്ങളും യഥാർത്ഥ ചരിത്ര വസ്തുതകളും തമ്മിൽ അങ്ങേയറ്റം വൈരുധ്യം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാണ്.

 അനാഥ സംരക്ഷണവും ദത്തുപുത്ര സങ്കൽപ്പവും

‘’നിന്നെ അവൻ അനാഥയായി കാണുകയും ആശ്രയം നൽകുകയും ചെയ്തില്ലേ?നിന്നെ അവൻ വഴിയറിയാത്തവനായി കാണുകയും മാർഗ്ഗദർശനം നൽകുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.നിന്നെ അവൻ ദരിദ്രനായി കാണുകയും ധന്യനാക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, അനാഥയോട് നീ ക്രൂരത കാണിക്കരുത്.ചോദിച്ചുവരുന്നവനെ നീ വിരട്ടിവിടരുത്.നിന്റെ റബ്ബിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് നീ വർത്തമാനം പറയുക.’’

 ഖുർആനിൽ അനാഥകളുടെ സംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നത് വലിയൊരു മാനുഷിക മൂല്യമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടപ്പെടാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ സന്ദേശവും, പിൽക്കാലത്ത് നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ട നിയമങ്ങളും തമ്മിൽ വലിയൊരു ആന്തരിക വൈരുധ്യം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ആധുനിക ലോകം ഉന്നതമായ ധാർമ്മിക മൂല്യമായി കാണുന്നത് അനാഥരായ കുട്ടികളെ സ്വന്തം മക്കളായി ദത്തെടുത്ത് വളർത്തുകയും അവർക്ക് എല്ലാ അവകാശങ്ങളും നൽകുകയുമാണ്. എന്നാൽ, ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിൽ സ്വന്തം ദത്തുപുത്രന്റെ ഭാര്യയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിന് വേണ്ടി ദത്തെടുക്കൽ സമ്പ്രദായം തന്നെ നിരോധിക്കപ്പെടുകയും, ദത്തുപുത്രനെക്കൊണ്ട് ഭാര്യയെ വിവാഹമോചനം ചെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടായി. ഒരുവശത്ത് അനാഥ സംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും, മറു വശത്ത് അനാഥർക്ക് ലഭിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ സംരക്ഷണ മാർഗ്ഗമായ ദത്തെടുക്കലിനെ ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്തത് എങ്ങനെയെന്ന ചോദ്യം വിശ്വാസികൾ പോലും ചിന്തിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്.